Sokaktan geçen küçük bir çocuk var; ne zaman beni görse, hamileliğimi işaret edip hep aynı şeyi söylüyor:
“Karnında bir yılan taşıyorsun! Bu hamileliği durdur! Onu dünyaya getirme!”
Çocuk Onu İşaret Etti
Sokağımdan sık sık geçen küçük bir çocuk var ve beni her gördüğünde karnımı işaret edip sadece şunu söylüyor:
“Rahminde bir yılan taşıyorsun! Bu hamileliği durdur! Onu dünyaya getirme!”
O gün de her şey böyle başladı
Sokak çocuğu, alışveriş merkezinin sahibi olan kadının karnını işaret etti ve kaldırımın ortasında bağırdı: orada büyüyen bir bebek değil, bir yılandı.
Julia Salas 24 yaşındaydı. 2 aylık hamileydi ve o öğleden sonraya kadar hayatının lüks reklamlar gibi kusursuz ilerlediğine inanıyordu. Genç, eğitimli ve dışarıdan bakıldığında ilgili görünen bir iş insanı olan Jordán Varela ile evliydi. İkisi birlikte Puebla’nın dışındaki büyük bir alışveriş merkezini yönetiyordu. Her cuma Julia koridorları dolaşır, mağazaları kontrol eder, çalışanları selamlar ve her şeyin saat gibi işlediğinden emin olurdu.
O gün de farklı değildi.
Müşteriler girip çıkmış, çalışanlar görevlerini yapmış, satışlar yüksek olmuştu. Julia çıkışta eve yürürken bir eli çantasında, diğeri ise içgüdüsel olarak henüz belli belirsiz olan karnındaydı. Kendi kendine gülümsüyordu. Anne olma fikrine hâlâ alışmaya çalışıyordu.
Tozlu bir sokağa saptığında, dökülen bir duvarın yakınında onu gördü.
Yaklaşık 11 yaşlarında, zayıf, yırtık kıyafetli, eskimiş ayakkabılar giyen bir çocuktu. Sırtında şişe ve kutularla dolu bir çuval vardı. Yüzü güneşten yanmıştı ama asıl dikkat çeken gözleriydi. Fazla sabit. Fazla yetişkin. Sanki olması gerekenden çok daha fazla acı görmüş gibiydi.
Julia yanından geçerken çocuk hareketsiz kaldı. Sonra kirli elini kaldırıp doğrudan onun karnını işaret etti.
— İçinde bir yılan taşıyorsun. Devamını okumak için diğer sayfaya geçiniz