Zamanla, her sabah o köşede gördüğüm adam, yalnızca bir evsiz değil, aynı zamanda bir öğretmen haline geldi. Hayatın acımasızlığına rağmen içinde barındırdığı umut, bana insanlığın özünü öğretiyordu. O paralar, sadece kağıt parçaları olmaktan çıkıyor, birer bağış olmaktan öteye geçerek karşılıklı bir anlayışa dönüşüyordu. Düşüncelerimde sürekli yankılanan bir sesle, onun hikâyesinin benim hikâyemle nasıl kesiştiğini sorguluyordum. Belki de her birimiz, bir başkasının gözünde kaybolmuş bir umut ışığıyız. Her sabah o köşeyi geçerken hissettiğim duygular, bizim bu dünyadaki varoluşumuzun anlamını sorgulamama neden oluyordu. İnsanın yalnızca maddi şeylerle değil, duygusal bağlılıklarla da beslenmesi gerektiğini öğrenmiştim. Sonunda, o adamla aramızda kurduğum bu bağ, beni derin düşüncelere sevk ediyor ve insanlığın zaaflarıyla birlikte, aynı zamanda onun güzelliklerini de gözler önüne seriyordu.