Her sabah, işe gitmek için evden çıkarken, aynı köşede oturan o adamı görmemek neredeyse imkansızdı. Yıpranmış kıyafetleri içinde, yaşamın acımasız yüzüyle yüzleşirken gözlerinde bir parıltı vardı. Belki de umut, belki de geçmişteki bir hayal kırıklığının izleriyle doluydu. Onun yanına yaklaşırken, cebimdeki paranın kıymetini bir kez daha düşünüyordum. Göz göze geldiğimizde, o anın getirisiyle ruhumda bir şeylerin değiştiğini hissediyordum. Verdiğim birkaç lirayla onun yaşamına dokunmak, bana da bir şeyler katıyordu; belki de insanlığın bir parçası olduğumu hatırlatıyordu. Her gün bir adım daha yaklaşıyor, onun hikâyesine biraz daha içine çekiliyordum. Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz