Bir akşamüstü, devriye görevi sırasında karanlığın yavaş yavaş çökmeye başladığı bir yolda ilerliyordum. Hava, hafif bir serinlikle dolmuş; ağaçların yaprakları rüzgarla dans ederken, gökyüzünde beliren yıldızlar gecenin gizemini daha da derinleştiriyordu. Ancak aniden karşıma çıkan beyaz bir tabut, hoş bir manzara olarak karşıma çıkmadı; bu, ruhları çağıran bir sessizlik ve korkunun bir yansımasıydı. Tabut, yolun ortasında, sanki bir bekçi gibi duruyor, çevresindeki karanlıkla birleşerek daha da ürkütücü hale geliyordu. Kalbim hızlanırken, zihnimde binbir çeşit soru belirmeye başladı; bu tabut nereye ait, kim için bırakılmıştı? Etrafımda hiçbir hareket yoktu, sadece uzaklardan gelen rüzgarın sesini duyabiliyordum. Merak ve korku arasında gidip gelirken, adımlarımı tabuta doğru attım ve içimde bir şeylerin değişeceğini hissettim devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz