Emre birkaç saniye boyunca olduğu yerde donup kaldı. Söylenenleri anlamakta zorlanıyormuş gibi boşluğa baktı, sonra gözleri yavaşça Elif’e döndü. Elif çantasını göğsüne bastırmıştı; sanki hayatında kalan son sağlam şey oydu. Noterlikteki hava ağırlaşmış, konuşulmayan sözlerle dolmuştu.
— Böyle çekip gidemezsin, — dedi sonunda Emre. Sesi artık sert değil, daha çok kararsızdı. — Evliyiz biz. Bunun kuralları var.
Elif ona sakince baktı. Gözlerinde ne korku ne de kırgınlık vardı. Sadece uzun yılların yorgunluğu ve sessiz bir kararlılık.
— Kurallara hayatım boyunca uydum, — dedi yavaşça. — Şimdi yaşamak istiyorum.
Bu sözlerde suçlama yoktu. Ama tam da bu yüzden Emre kendini daha da huzursuz hissetti. Aysel dudaklarını sıkıp çantasının kulpunu düzeltti.
— Peki ya biz? — diye sordu. — Bu kadar yıldan sonra her şeyi bırakıp gidecek misin?
— Evet, — dedi Elif. — Tam da bunu yapıyorum.
Noter dosyayı kapattı. Hukuki mesele bitmişti. Bundan sonrası sadece onların hayatıyla ilgiliydi.
Birkaç gün sonra Elif gerçekten taşındı. Yanına çok az eşya aldı: birkaç kıyafet, sevdiği kitaplar ve çekmecenin dibinde bulduğu eski fotoğraflar. Şehir dışındaki küçük ev onu ahşap kokusu ve derin bir sessizlikle karşıladı. İlk gece neredeyse hiç uyuyamadı. Rüzgârın pencereye vurması bile onu ürkütüyordu. Ama sabah bahçeye çıktığında, uzun yıllardan sonra ilk kez ciğerlerinin rahatça dolduğunu hissetti.
Günleri yavaş yavaş yeni bir düzene girdi. Sabah erkenden kalkıyor, kahvesini yapıyor, sonra ellerini sabırla çalıştırıyordu. Doktorların öğrettiği egzersizleri tekrar ediyordu. Her hareket hâlâ acı veriyordu ama artık o acıdan korkmuyordu. Bahçeye çiçekler dikti. Çitin kırık yerlerini, fazla konuşmayan yaşlı komşusunun yardımıyla onardı. Akşamları kitap okuyor ya da verandada oturup ağaçların hışırtısını dinliyordu.
Emre birkaç kez aradı. Önce öfkeliydi, sonra şaşkın, en sonunda neredeyse yalvarır gibiydi. Her şeyin neden böyle bitmesi gerektiğini anlamadığını söylüyordu. Elif onu sessizce dinliyor, kısa cevaplar veriyordu. Bir gün sadece şunu söyledi: devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz