Genç kasiyer Oğuz, ne olduğunu anlayamadan birkaç adım geriledi. Müdür kuponu iki eliyle tutuyordu. Mavi gömleğinin kolunu hafifçe sıvırdı, gözlüğünü düzeltti ve kâğıdın arkasındaki solmuş yazıya bir kez daha baktı.
“Hanımefendi,” dedi titrek bir sesle, “eşinizin adı Fazıl mıydı?”
Annem başını kaldırdı. “Evet. Fazıl Yılmaz. Nereden biliyorsunuz?”
Müdür gözlerini kapattı. Sanki yıllardır zihninin bir köşesinde sakladığı bir anı ansızın karşısına çıkmıştı.
“Ben Şevket Çetin. Bu marketi kuran Hakkı Çetin'in oğluyum.”
Annemin yüzünde belirsiz bir şaşkınlık oluştu. Hakkı Çetin ismini tanıyordu. Babam da zaman zaman ondan söz ederdi. Fakat annem, neden bütün bunların eski bir kuponla bağlantılı olduğunu anlayamıyordu.
“İzin verirseniz size bir şey göstereceğim,” dedi Şevket Bey.
Kuponun arkasını bize çevirdi. Solmuş mürekkeple yazılmış birkaç satır vardı. Kâğıdın kenarları yıpranmıştı ama en alttaki imza hâlâ seçilebiliyordu.
Şevket Bey yazıyı yavaşça okumaya başladı.
Devamını okumak için diğer sayfaya geçiniz