Başlarda hayatımın ne kadarının yavaş yavaş kaybolduğunu fark etmiyordum bile. Her şey bana normal görünüyordu, çünkü iki insan arasındaki karmaşık bir aşkın böyle olması gerektiğine inanıyordum. Kendime sadece biraz daha sabretmem gerektiğini söylüyordum. Bir gün Murat’ın bir karar vereceğine inanıyordum. Bir gün bana “Gerçekten seninle birlikte olmak istiyorum” diyeceğini düşünüyordum.
Ama yıllar düşündüğümden çok daha hızlı geçti.
Arkadaşlarım üniversiteyi bitirirken, ilk işlerine girerken, sevgilileriyle birlikte yaşamaya başlarken ya da gelecek planları yaparken ben sanki başka bir dünyada yaşıyordum. Bir ilişkim var gibi görünüyordu ama aslında yoktu.
Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz