Mektubu tutan ellerim titrerken sonraki satırı okudum.
“Alperen, büyükannen Makbule benim en yakın arkadaşımdı. Ama elli üç yıl önce yaptığım korkunç bir hata yüzünden hayatı boyunca taşıdığı acının sebebi oldum. Büyükannenin Suna adında bir kızı vardı. Üç yaşındayken kayboldu. Buna ben sebep oldum.”
Kâğıdı masaya bıraktım. Büyükannemin kayıp bir kızı olduğunu hiç duymamıştım.
Ziver'e döndüm.
“Bu nasıl mümkün olabilir? Büyükannem bana her şeyi anlatırdı.”
“Bazen insan en yakınlarına bile bazı acılarını anlatamaz,” dedi.
Mektubu okumaya devam ettim.
O yıllarda Nakiye on altı, Makbule yirmi yaşındaymış. Büyükannem doktora giderken küçük Suna'yı birkaç saatliğine Nakiye'ye bırakmış. Ancak Nakiye arkadaşlarıyla buluşmak isteyince çocuğu mahallede kendisini tanıdığını söyleyen bir kadına emanet etmiş.Topluluk Bul
Geri döndüğünde kadın da çocuk da ortada yokmuş.
Polis günlerce arama yapmış, çevre köyleri araştırmış. Fakat Suna bulunamamış.
Nakiye'nin asıl suçuysa kadının kimliğine ilişkin bildiklerini eksik söylemesiymiş. Çünkü o kadın babasının uzak bir akrabasıymış. Ailesinin olaya karışmasından korktuğu için gerçeği saklamış.
Yıllar sonra akrabasının çocuğu başka bir aileye götürdüğünü öğrenmiş. Ancak nedenini hiçbir zaman kesinleştirememiş.
Devamını okumak için diğer sayfaya geçiniz