Kemal Bey'in evine vardığımızda saat henüz sekize gelmemişti. Ece'nin gözleri ağlamaktan kıpkırmızıydı. Yeni evli olmasına rağmen balayını bile düşünemeyecek durumdaydı. Ben ise hâlâ dün gece yaşadıklarımızın gerçek olduğuna inanmakta zorlanıyordum.
Kapıyı Kemal Bey açtı. Yıllardır dimdik duran o adam, sanki bir gecede on yıl yaşlanmış gibiydi.
Bizi doğruca mutfağa aldı. Masanın üzerinde kalın dosyalar, tapular ve birkaç eski zarf duruyordu. Bir fincan kahve bile hazırlamamıştı. Konunun ciddiyeti yüzünden bunu düşünecek hâli yoktu.
"Birazdan avukatım gelecek," dedi. "Ama önce gerçeği benden duymanızı istiyorum."
Ece sessizce elimi tuttu.
Kemal Bey derin bir nefes aldı.
"Koray'ın size yaptığı şeyi affetmeyeceğim. Çünkü bu sadece bir boşanma meselesi değil."
Ben hiçbir şey söylemeden onu dinledim.
"Yaklaşık üç yıl önce ağır bir kalp krizi geçirdim. O sırada bütün mal varlığımı gözden geçirdim. Şirket hisselerimi, arsalarımı ve yatırımlarımı kime bırakacağımı belirledim."
Masadaki dosyalardan birini açtı.
"Koray, vasiyetimin tamamını kendi üzerine bırakacağımı sandı."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
Kemal Bey başını iki yana salladı.
"Hayır. Çünkü yıllardır şirketi ayakta tutan kişinin aslında sen olduğunu biliyordum, Rüya."
Ece şaşkınlıkla bana döndü.
Ben ise ne diyeceğimi bilemedim.
Evliliğimiz boyunca şirketin muhasebesini, finansını ve birçok önemli kararını ben yönetmiştim. Ama Koray her başarıyı kendi başarısı gibi göstermişti.
Kemal Bey devam etti.
"Ben her şeyi görüyordum. Koray'ın sandığından çok daha fazlasını."
Tam o sırada kapı çaldı.
Avukat içeri girdi, çantasını masaya bıraktı ve dosyaları açtı.
Kemal Bey konuşmaya devam etti.
"Altı ay önce vasiyetimi değiştirdim."
Avukat önümüzde resmi belgeleri açtı.
Şirket hisselerinin yüzde yetmişi...
Yazlık ev...
Çiftlik...
Kiralık iş merkezleri...
Hepsi benim ve Ece'nin adına bırakılmıştı.
Koray'a ise yalnızca sembolik bir pay ayrılmıştı.
Ece şaşkınlık içinde belgeleri inceliyordu.
"Neden?" diye fısıldadı.
Kemal Bey'in cevabı çok netti.
"Çünkü karakter mirastan daha değerlidir."
Sonra ikinci dosyayı açtı.
"Koray bunu bilmiyordu."
Meğer Koray son aylarda babasını sürekli ziyaret ediyor, onu bakım evine göndermesi için baskı yapıyor, mal varlığını erkenden devretmesini istiyormuş
Hatta bazı belgeleri imzalatmaya bile çalışmış.
Ancak Kemal Bey her görüşmeyi not etmiş, güvenlik kameralarını saklamış ve avukatını da önceden bilgilendirmiş.
"Dün gece sizi düğünde küçük düşürmesinin nedeni de buydu," dedi avukat.
"Boşanma tamamlandıktan sonra kendisini tek mirasçı sanıyordu."
Tam o sırada Kemal Bey telefonunu masaya koydu.
"Dün gece yaptığı bir hata daha var."
Telefonun ekranında güvenlik kamerasından alınmış görüntüler vardı.
Koray ile Selin düğünden hemen sonra otoparkta konuşuyorlardı.
Koray gülerek şöyle diyordu:
"Babamın mirası birkaç güne benim olacak. Ondan sonra kimseye ihtiyacım kalmayacak."
Kemal Bey videoyu durdurdu.
"Ne yazık ki planı gerçeklere dayanmıyordu."
Öğlene doğru Koray bizi aradı.
Sesindeki özgüven hâlâ yerindeydi.
"Belgeleri imzaladın mı?"
İlk kez ben gülümsedim.
"Hayır."
"Neden?"
"Çünkü artık acelem yok."
O sırada telefonu Kemal Bey aldı.
"Koray."
Karşı tarafta sessizlik oldu.
"Bu sabah avukatımla görüştüm. Seni vasiyetimden tamamen çıkardım."
Uzun bir sessizlik...
Sonra Koray'ın sesi titredi.
"Baba... Ne diyorsun sen?"
"Yıllardır emek veren insanları harcadın. Karını kızının düğününde aşağılamayı seçtin. Ben de bugün bir seçim yaptım."
Telefon kapandı.
Aradan birkaç hafta geçti.
Koray'ın açtığı boşanma davası devam ederken şirket yönetim kurulu da toplandı.
Muhasebe kayıtları incelendi.
Şirket çalışanlarının büyük bölümü benim yıllardır görünmeden yürüttüğüm emeği anlattı.
Koray ise aldığı yanlış kararlar nedeniyle yönetim kurulundaki desteğini kaybetti.
Kısa süre sonra genel müdürlük görevinden ayrılmak zorunda kaldı.
Selin de şirketten istifa etti.
Duyduğuma göre birlikte kurmayı planladıkları yeni hayat, daha başlamadan bitmişti.
Aylar sonra Ece ile birlikte Kemal Bey'i ziyaret ettik.
Bahçede çay içerken bana gülümsedi.
"İnsan bazen evladını değil, doğru olanı seçmek zorunda kalır."
Ben de onun elini tuttum.
"O sabah bizi aramasaydınız hayatımız bambaşka olurdu."
Başını salladı.
"Asıl önemli olan şu Rüya... İnsanların gerçek yüzü bazen en mutlu görünen günlerde ortaya çıkar."
O gün eve dönerken içimde ne öfke vardı ne de intikam duygusu.
Sadece derin bir huzur hissediyordum.
Koray, kızımızın düğününü benim hayatımı yıkacağı gün sanmıştı.
Oysa aynı düğün, yıllardır kurduğu bütün hesapların çöktüğü ve herkesin gerçek karakterinin ortaya çıktığı gün olmuştu.
Ve ben o gün şunu öğrendim:
Bazen en büyük adalet mahkeme salonlarında değil, insanın kendi yaptığı seçimlerin kaçınılmaz sonucunda tecelli eder.