Bebeği bana verin. Ben tutarım, siz biraz uyumaya çalışın.
Şaşkın kaldım.
— Özür dilerim, teşekkür ederim, gerek yok… Rahatsız ettiğimiz için özür dilerim…
— Sorun değil — dedi. — Ben doktorum. Pediatristim. Evde iki çocuğum var. Bunun nasıl olduğunu biliyorum. Uçuş streslidir, özellikle bu kadar küçük bebekler için. Hadi, korkmayın.
Oğlumu dikkatlice ona verdim. Adam onu güvenle ve sakin bir şekilde tuttu. Ve bebek — uzun zamandır ilk kez — ağlamayı bıraktı ve onun kucağında huzur içinde uyudu.
Gözlerimi kapattım ve neredeyse bir saat uyudum. Bu, günümün en iyi saatiydi.
Artık pek konuşmadık. Ama uçak alçalırken, o çocuğu bana dikkatlice verdi ve dedi ki:
— Çok güçlü bir annesiniz. Bunda asla şüphe etmeyin.
Ve bu sözleri uzun süre hatırlayacağım.