O günden sonra ona her gün kahvaltı getirdim. Kim olduğunu ya da neden yalnız, ebeveynsiz olduğunu hiç söylemedi. Çocuk sadece yedi ve her zaman teşekkür etti.
Ve sonra bir gün gelmedi. Dışarıdan motor sesleri duyana kadar kapıya bakarak beklemeye devam ettim. Dört siyah cip girişte durdu. Üniformalı adamlar içeri girdi ve sessizce bana bir mektup uzattı… devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz