Bir de sessiz “sarılmalar”: yılan boynuna doğru sürünerek geliyor ve köprücük kemiğinin altında duruyor, çatallı diliyle cilde dokunuyordu. Kız bunun bir öpücük olduğunu söylüyordu. Ama geceleri giderek daha sık uyanıyordu — göğsündeki ağırlık yüzünden.
Ve bir gece yılanın ani tıslamasıyla uyandığında, veterinere gitme zamanının geldiğini anladı. Ve orada gerçekten korkunç bir şey öğrendi — ve evde vahşi bir hayvan beslemenin ne kadar tehlikeli olduğunu fark etti
Doktor pitonu yavaşça tarttı, palpasyon yaptı, geceleri yaşanan “sarılma”ları ve yemek yemeyi reddetme durumunu dinledi.
— Anlıyorsunuz, — dedi sonunda, — bu bir sevgi değil. Büyük pitonlarda açlık ve sahibin vücudu boyunca uzanma, büyük bir avı yutma girişiminden önce görülen tipik bir davranıştır. Yılan, boyutun uygun olup olmadığını “ölçer”. Sarılmalar, boğma provasıdır. Sizde yetişkin, güçlü bir dişi var. Nefesi kesmeye yeterlidir. Nadiren de olsa böyle vakalar olur. Kısacası yılanınız sizi yutmak istiyordu. Tek öneri: sıkı izolasyon, beslenme düzeninin değiştirilmesi ve — en iyisi — uzman bir merkeze teslim edilmesi. Bugün.
Sözler soğuk bir darbe gibi geldi. Akşam kız yatağın kenarında oturup Safran’ın çarşafın üzerinde yavaşça kayışını izledi. Bir anda yılan tam o fotoğraftaki gibi kıvrıldı: uyuyan bir kadının etrafında halka şeklinde, yalnız bu kez kız uyanıktı. Kız dikkatlice yılanı kaldırdı, teraryuma geri koydu, kilidi kapattı ve yanına yere oturdu. Sabah belediyedeki sürüngen merkezini aradı.
Safran gün içinde alındı — geniş bir kutuda, deneyimli personelin ve uygun beslenmenin yanına.