Savaşın yıpratıcı sesleri sona ermişti ve asker, uzun bir ayrılığın ardından evine dönmüştü. Gözleri, tanıdık sokakları aramakla doluydu, ama kalbinde bir eksiklik hissediyordu; evin kapısı ardına kadar açıktı, fakat içinde hiç kimse yoktu. Yalnızca rüzgarın sesi ve uzaktan gelen çocuk kahkahaları duyuluyordu. İçeri adım attığında, evin her köşesi ona hatıralarını hatırlatıyordu, ama evin sıcaklığı yerini solgun bir soğukluğa bırakmıştı. Birden, odanın köşesinde, kirli yüzleriyle iki terkedilmiş çocuk belirdi. Gözleri, onun gelişini bekleyen bir umutla parlıyordu, oysa onların hayatı da savaşın acımasız etkilerinden nasibini almıştı. Asker, savaşın sona erdiğini düşünmüştü; fakat şimdi, yeni bir savaşın ortasında buluyordu kendini, sevgi ve koruma arayan bu iki minik canın yanında. Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz