Elif önce ona, sonra bana baktı. Başımı sallamak zorunda kaldım. Sandalyeden indi ve şaşkın ama itaatkâr bir şekilde uzaklaştı.
Murat doğruldu, ceketinin iç cebinden telefonunu çıkardı. Ekrana bir kez dokundu, sonra Zeynep’e baktı.
“Bunu bir daha söyle,” dedi.
Zeynep kollarını kavuşturdu.
“Elena seni aldattı ve Elif senin biyolojik kızın değil,” dedi.
Murat kısa bir şekilde başını salladı. Sonra telefonda başka bir tuşa bastı ve yemek odasındaki televizyonu açtı.
Sevim telaşla, “Ne yapıyorsun?” diye sordu.
“Bunu bitiriyorum,” dedi Murat.
Ekranda siyah-beyaz bir güvenlik kamerası görüntüsü belirdi. Kayınpederinin kış bahçesinden, yemekten 43 dakika öncesine ait bir kayıttı. Zeynep ve Sevim konuşuyordu. Sesleri net bir şekilde duyuluyordu.
Zeynep şöyle diyordu:
“Elif’in ondan olmadığını söylersem Elena çöker. Murat hep alttan alır, büyük ihtimalle onu alıp gider. Bu da babamın yarın mirası değiştirmesinden iyidir.”
Sevim’in sesi titrek ama nettı:
“Peki ya laboratuvar raporu?”
“Gerçek gibi yaptım. Yemek sırasında fark edemez.”
Kalbim duracak gibi oldu.
Ahmet bir anda ekrana döndü.
“Ne raporu?”
Zeynep’in yüzü bembeyaz kesildi.
“Bu… bu öyle değil—”
Murat elini kaldırdı.
“Yeter.”
Sonra masaya bir dosya koydu.
“Gerçek rapor bunun içinde,” dedi. “Mahkeme onaylı babalık testi. Zeynep’in sahte raporu bana göndermesinden sonra altı hafta önce yaptırdım.”
Ona baktım.
Sonunda bana döndü ve sesi yumuşadı:
“Sana hiç şüphe etmedim. Onları ortaya çıkarmadan önce kanıta ihtiyacım vardı.”
Kimse kıpırdamadı.
Kapı zili çaldı.
Murat telefona baktı.
“Güzel,” dedi. “Avukatım geldi.”
Ve işte o anda Zeynep ve Sevim, bu akşam yemeğinin artık onların sahnesi olmadığını anladılar.
Bu, onların felaketiydi. Devamını okumak için diğer sayfaya geçiniz