Devamını bekleyerek ona baktım. Bir şaka, bir açıklama... Herhangi bir şey. Ama o sadece yastığa yaslandı; birdenbire beni huzursuz edecek kadar yorgun görünüyordu. Hastane ışıkları altında yüzü solgunlaşmıştı ve hayatımda ilk kez babam, kontrol edemediği bir şeyin eşiğinde duran bir adam gibi görünüyordu.
Elimi anahtarın etrafında kenetledim. "Baba, bu neyle ilgili?"
Gözlerini pencereye çevirdi. "Önce yarın bir geçsin," dedi sessizce.
Alabildiğim tek cevap buydu.
Ertesi sabah onu ameliyata aldılar. Sedyesini koridor boyunca sürerlerken sakin kalmaya çalıştım ama o çift kapının arkasında kaybolduğu an ciğerlerimdeki hava çekilmiş gibi hissettim. Bir süre bekleme salonunda oturup aynı duvara, aynı saate ve aynı cilalı zemine baktım. Her dakika, gerçek dışı hissettirene kadar uzadı. Saatlerce hiçbir şey yapmadan orada oturamazdım.
Ben de eve sürdüm.
Bodrum katına indiğimde ellerim hâlâ titriyordu. Ev, sanki benimle birlikte nefesini tutuyormuş gibi çok sessizdi. Doğruca bahsettiği eski dolaba gittim; her adımda nabzım daha sert vuruyordu. Eski dolabı kenara çektim, kafam karışıktı... Ta ki onu görene kadar.
Bir kapı. Daha önce hiç görmediğim bir kapı.
Kalbim küt küt atmaya başladı. Yaklaştım, anahtarı yavaşça kilide soktum ve çevirdim. Kapı, bir gömme dolaptan daha büyük olmayan dar bir odaya açıldı ve bir an nefes alamadım.
Duvarlar fotoğraflarla kaplıydı. Koyu renkli bukleleri, parlak ve meraklı gözleri olan küçük bir kız, çocukluğunun her evresinden bana gülümsüyordu. Bir fotoğrafta, belki beş yaşlarındayken babamın omuzlarında oturuyordu. Bir diğerinde, üzerinde kışlık bir paltoyla yanında duruyor, göğsüne pelüş bir tavşan bastırıyordu.
Duvara bantlanmış resimler, solmuş doğum günü kartları, bir rafın üzerinde duran bir çift minicik ayakkabı ve tozlanmış bir müzik kutusu vardı. Hepsinin ortasında ise onun genç kızlık haliyle çekilmiş çerçeveli bir fotoğrafı duruyordu.
Fotoğrafı alırken ellerim titredi. Arkasında, babamın el yazısıyla şu üç kelime yazılıydı:
"Kızım Leyla, daima."
Daha önce fark etmediğim bir sandalyeye çöktüm. Göğsüm canımı yakacak kadar daraldı. Bir kız kardeşim vardı. Bir ablam. Evimizin hemen bir duvar ötesinde koca bir insan, koca bir hayat var olmuştu ve benim haberim yoktu.
Sonra mektubu gördüm. Fotoğrafın altındaki masanın üzerine özenle katlanmış bir şekilde duruyordu. Üzerinde benim adım yazılıydı.
"Ozan,
Eğer bunu okuyorsan, sana bizzat anlatma fırsatım olmamış demektir. Senden sakladıklarımın hiçbir mazereti yok. Sadece utanç, korku ve nesilleri mahveden o türden bir aile gururu...
Leyla senin ablan.
O daha küçükken, ailesinin asla taşımaması gereken bir skandal yüzünden annemle babam bu aileye korkunç bir seçim dayattı. Onun yokluğunu bir sır haline getirdiler ve ben, sonrasında yaşanan her şey yüzünden o kadar zayıf, o kadar yıkılmıştım ki gereken mücadeleyi veremedim. Kendime, elimde kalanları koruduğumu söyledim.
Gerçek şu ki, ikinize de haksızlık ettim.
Senin, kendi öz çocuğunu senden saklayan bir babayı severek büyümeni izledim.
Eğer bu ameliyattan sağ çıkamazsam, lütfen onu bul. Affını dile, her ne kadar bu af benim dilemem gereken bir şey olsa da... Ona, onu sevmekten hiç vazgeçmediğimi söyle.
Adresi aşağıdadır."
Sonuna geldiğimde gözlerim gözyaşlarından buğulanmıştı. Adresi üç kez okudum, sonra titreyen parmaklarla mektubu katlayıp göğsüme bastırdım. Öfkeliydim. Kalbim kırıktı. Kafam karışıktı. Ama tüm bunların altında daha derin, sızlatan ve acil bir his vardı. Onu bulmalıydım.
Yol hiç bitmeyecekmiş gibi geldi. Gözüm sürekli yan koltukta, çerçeveli fotoğrafın yanında duran mektuba kayıyordu. Zihnim hep hastane yatağındaki babama ve "Anlayacaksın," derkenki sesinin ağırlığına gidiyordu.
Adrese vardığımda sokağa akşam çökmüştü. Basamakların yanında saksıların olduğu, veranda ışığı çoktan yanmış mütevazı bir evdi. Bir an donakalmış halde orada durdum, sonra kapıyı çaldım.
Bir kadın kapıyı açtı. 30'larının sonlarında veya 40'larının başlarında görünüyordu. Gözleri tıpkı benimkiler gibiydi.
Bir an ikimiz de konuşmadık. "Buyurun?" dedi yumuşak bir sesle.
Boğazım düğümlendi. "Leyla sen misin?"
Yüz ifadesi anında değişti. "Kim soruyor?"
Yutkundum. "Benim adım Ozan." Sesim çatallandı. "Ben Tarık'ın oğluyum... Ve senin kardeşinim."
Bana sanki dünya ayaklarının altından kaymış gibi baktı. Bir eli ağzına gitti. "Hayır," diye fısıldadı.
Gözyaşlarım süzülürken başımı salladım. "Senden haberim yoktu. Bugün öğrendim. Bana bir mektup yazmış. Şu an ameliyatta ve girmeden önce bana bir anahtar verip bodrumdaki bir kapıyı bulmamı söyledi."
Gözleri doldu. Ayakta kalabilmek için duvardan destek alırcasına geriye doğru bir adım attı. "Beni hatırladı mı?" dedi, neredeyse kendi kendine.
"Seni hiç unutmadı," dedim ona. "Senin için koca bir odayı saklamış. Fotoğraflar, kartlar, eşyaların..."
Leyla hıçkırarak yüzünü kapattı. "Beni sildiğini sanmıştım," diye ağladı.
Başımı salladım. "Asla."
O zaman bana baktı, gerçekten baktı; yüzünden yılların kırgınlığı, inanamama hali ve özlemi geçtiğini gördüm. Sonra aramızdaki boşluğu kapatıp beni kollarına çekti. Sanki onu tüm hayatım boyunca tanıyormuşum gibi sıkıca sarıldım.
Telefonum çaldığında ikimiz de sıçradık. Çıkarıp baktığımda hastanenin numarası olduğunu gördüm. Kalbim yerinden fırlayacak gibi oldu.
"Alo?"
"Ozan Bey?" dedi bir hemşire. "Babanız uyandı."
Duygularıma yenik düşerek gözlerimi kapattım. Leyla kolumu tuttu. "Kurtuldu," diye fısıldadım.
Yeniden ağlamaya başladı ama bu kez gülümseyerek. "Beni ona götür."
Gece boyunca arabayı sürerken, yanımda ablam ve yolun sonunda bekleyen babamla birlikte; evimizdeki o kilitli kapı sanki çok daha büyük bir şeyi açmış gibi hissettim. Sadece bir sırrı değil. Bir aileyi.
Odasına girdiğimizde babam güçsüz, solgun ve her zamankinden daha küçük görünüyordu. Gözleri önce bana, sonra arkama kaydı. Leyla’yı gördüğünde bir saniye nefesi kesildi.
Leyla gözyaşları içinde yatağın kenarına yürüdü. "Bunu bana bizzat söylemeliydin."
Dudakları titredi. "Leyla."
"Uzun süre çok kızgındım," diye itiraf etti ablam. "Belki hâlâ biraz öyleyim. Ama buradayım."
Babam o an ağlamaya başladı. Gürültülü değil. Sadece sarsık bir nefes ve kızının eline, sanki yok olacakmış gibi uzanan bir el...
Onların birbirlerine tutunuşunu izlerken, hayatımda ilk kez ailemizin kayıplardan daha büyük olduğunu hissettim.
Aylar sonra, her pazar benim evimde yemek için bir araya gelmeye başladık. Babam hâlâ iyileşiyordu, Leyla hayatımızdaki yerini bulmaya çalışıyordu ve ben de birinin kardeşi olmanın ne demek olduğunu öğreniyordum. Yaşananlar kaybettiğimiz yılları geri getiremezdi.
Ama bize en çok ihtiyacımız olan şeyi vermişti.
Birbirimize giden yolu.