Kocamı kaybettikten sonra kızımı da kaybedemezdim.
Düğün günü, törenden sonra herkes kutlama yapıyor ve dans ediyordu. Ben salonun arkasında duruyordum. Aniden Murat yanıma geldi ve beni kenara çekti. Kafası karışmış ve huzursuz görünüyordu. Ona, “Bir şey mi oldu?” diye sordum.
Derin bir nefes verdi ve şöyle dedi:
“Nihayet herşeyi itiraf etmeye hazırım” ded.
Hayatta bazı karşılaşmalar vardır; insan onları yıllarca unutamaz. Aradan on yıllar geçse bile bir yüzü, bir sesi ya da bir bakışı gördüğünde kalbi yeniden aynı hızla çarpmaya başlar. Benim için de o gece tam olarak böyle başladı.
Ayrıntılar diğer syfada..Haberin devamını okumak için