Karanlık bir hücrede yankılanan kahkahalar, zindanın duvarlarını titretirken, yeni mahkumun yüzünde beliren soğukkanlı ifade dikkat çekiyordu. Hüküm giymiş bir suçlu olmanın ötesinde, o, bir marka, bir efsane, geçmişin gölgelerinde kaybolmuş bir silah gibiydi. Tyran, zindanın zalim yöneticisi olarak, yeni gelenin üzerine gülerek yürüdü, ona acımasızca alay etti. Ancak mahkum, bu alayların ardında gizli bir güç barındırıyordu; gözleri, içine hapsolmuş bir fırtına gibi parlıyordu. Zindanın gölgeleri, onun gerçek kimliğini saklamakta kararlıydı, ama içindeki ateş, her an patlamaya hazır bir volkan gibi kıvılcımlar saçıyordu. Zalim tyranın cümleleri, sadece bir zehir değil, aynı zamanda bir meydan okuma gibiydi; bu zorba, aslında ne kadar büyük bir tehlikeyle karşı karşıya olduğunu bilmiyordu. Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz