Eşimin ölümünden sonra çocuklarımla birlikte ayakta kalmaya çalışıyordum. Acım henüz tazeydi. Tam da böyle bir dönemde en büyük darbeyi ailemden biri vurdu. Kayınpederim, yıllardır yaşadığımız evin kendisine ait olduğunu ileri sürerek evi boşaltmamı istedi.
Ona bunun nedenini sorduğumda aldığım cevap karşısında inanamadım. Üstelik söylediklerini kabul etmezsem hukuki yollara başvuracağını da belirtiyordu.
Ancak bilmediği bir şey vardı: Eşim, ölümünden önce bazı belgeleri benim için hazırlamıştı.
Ertesi gün kayınpederim, yanında avukatıyla birlikte kapımıza geldi. Elinde birtakım evraklar vardı. Kendinden emin bir tavırla konuşmaya başladı. Ben ise hiçbir tartışmaya girmeden masanın üzerindeki kapalı dosyayı önüne bıraktım.
“Bunları okumadan karar vermeyin,” dedim.
Devamını okumak için diğer sayfaya geçiniz