Kocamı erken yaşta kaybettim köyün delikanlısı ile evlenmeye karar verdim...
Hayatım boyunca aşkın yalnızca gençlikte kaldığını düşünmüştüm. İnsan kırkını geçince kalbinin sakinleştiğine, arzularının sustuğuna, heyecanların yerini alışkanlıklara bıraktığına inanıyordum. Ta ki o yaz köyümüze gelen genç delikanlıyı görene kadar.
Adı Baran’dı.
Yirmi yedi yaşındaydı. Köyün en çalışkan gençlerinden biri olarak tanınırdı. Geniş omuzları, güneşte esmerleşmiş yüzü ve insanın içine işleyen bakışları vardı. Onu ilk kez çeşmenin yanında odun taşırken gördüm.
Başını kaldırıp bana baktığında elimdeki su bidonunu neredeyse düşürecektim.
“İyi misin?” diye sordu.
“İyiyim,” dedim ama sesim titremişti.
O an neden böyle olduğumu anlayamamıştım. Sadece bakışlarını üzerimde hissetmek bile içimde yıllardır unuttuğum bir sıcaklığı uyandırmıştı. Devamı diğer sayfada