Yolda ilerlerken, gözlerimin ucunda tuhaf bir hareketlilik dikkatimi çekti. Yaklaştıkça, kalbim hızla çarpmaya başladı; bir ayı, kalın ağların içinde çaresizce kıvranıyordu. Güçlü bedenine rağmen, tıpkı bir balığın oltaya takılması gibi, kendini kurtaramıyordu. Doğa, bu muazzam varlığı bir tuzağa hapsetmişti ve ben, bu sahnede bir izleyici olmaktan öte bir şey yapmak istiyordum. İçimdeki empati, hayvanın derin gözlerindeki korkuyu görünce daha da kabardı. Hemen yanına doğru ilerlemeye başladım, elimdeki keskin aletle ağları çözme kararlılığı içindeydim. Ancak yaklaşırken, ayının gözlerindeki çaresizlik yerini derin bir anlayışa ve beklenmedik bir bağ kurma hissine bıraktı; sanki o an, doğanın döngüsünde bir yer paylaşıyorduk. Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz