Onarabilirim. Eğer onarırsam, küçük kardeşlerime yemek almak için bana 200 peso verin,” dedi çocuk — ve milyoner kahkaha attı… ta ki kimsenin beklemediği bir şey olana kadar.
Alejandro Castillo, hayatın insanı nasıl şaşırttığını çoktan unutmuştu. 58 yaşında, ticari gayrimenkul sektöründe koca bir imparatorluk kurmuştu. Üç evi vardı, çoğu insanın evinden daha pahalı arabalar kullanıyor, İtalya’da özel dikilmiş takımlar giyiyordu. Başarı ona çok iyi davranmıştı, ama yolun bir yerinde onu kuşkucu ve sert biri hâline de getirmişti.
Mexico City’de bir salı sabahı, Alejandro milyonlarca pesoya mal olabilecek bir toplantıya geç kalıyordu. Siyah Rolls-Royce’u, varmasına sadece üç sokak kala korkunç bir gıcırtı çıkardı. Şimdi Paseo de la Reforma caddesinin ortasında kalakalmıştı; kaput açık, motor sonbaharın serin havasında hafifçe duman çıkarıyordu.
Alejandro kaldırımda duruyor, telefonu kulağına yapıştırmış, asistanına sert bir tonla konuşuyordu:
— Kimi göndermen gerekiyorsa gönder, Mariana. Bu arabanın yirmi dakika içinde tamir edilmesi gerekiyor. Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz