Hayat, bazen beklenmedik anlarla doludur; bir dokunuş, bir jest, bir anı geri getirebilir. Eşimin vefatından sonra, onun anısını yaşatmanın yollarını ararken, bir gün evin kapısını açıp dışarı adım attım. Sokakta karşılaştığım evsiz adam, soğuk havada ince bir giysiyle titreyen bir hayal gibiydi. İçimdeki sessiz bir ses, onun için bir şeyler yapmam gerektiğini fısıldadı. Eşimin ceketini alıp yanına gittim; onun hatıralarını bu soğuk kış gününde birine ulaştırmak, içimdeki boşluğu bir nebze olsun dolduracak gibiydi. Ceketi ona verdiğim an, zamanın durduğunu hissettim; bir anlığına, hayatın ne kadar kırılgan ve değerli olduğunu düşündüm. O an, sevginin ve paylaşmanın ne denli güçlü olabileceğini bir kez daha hatırlattı bana. Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsiniz